Geldt ze ook buiten de EU?

"Wij zijn geen Europees bedrijf, dus dit geldt niet voor ons" is de meest voorkomende en duurste verkeerde lezing van de AI-verordening. Artikel 2 raakt aanbieders en gebruiksverantwoordelijken ongeacht waar zij gevestigd zijn. De plaats van oprichting is niet de toets. Wat telt is waar jouw systeem in de handel wordt gebracht, waar je gebruiksverantwoordelijke zit en - het vangnet dat vrijwel iedereen mist - waar de output wordt gebruikt.

Artikel 2(1)(c) past de verordening toe op aanbieders en gebruiksverantwoordelijken in derde landen "wanneer de door het AI-systeem geproduceerde output in de Unie wordt gebruikt". Een bedrijf in San Francisco zonder EU-entiteit, zonder EU-servers en zonder EU-personeel valt binnen het toepassingsgebied op het moment dat een klant in Dublin gebruikt wat zijn model produceert.

De zeven manieren waarop je binnen het toepassingsgebied valt

De gevallen die echt voorkomen

Amerikaanse SaaS met EU-klanten. Binnen het toepassingsgebied. Jij bent de aanbieder van de AI-functies die je uitlevert, en het gebruik door je klanten zet de output in de Unie. Een oprichting in Delaware is niet relevant. Specifiek voor SaaS.

Brits bedrijf na de brexit. Het VK is voor deze doeleinden een derde land, dus de analyse is identiek aan de Amerikaanse - EU-gebruikers betekent binnen het toepassingsgebied. Het VK heeft zelf geen equivalente wet, wat betekent dat Britse bedrijven de plichten van de AI-verordening krijgen zonder een eigen regime om ze mee te laten sporen.

EU-bedrijf dat alleen buiten de EU verkoopt. Nog steeds binnen het toepassingsgebied als gebruiksverantwoordelijke op grond van 2(1)(b) voor de systemen die je zelf gebruikt, want die grond draait om waar jij gevestigd bent, niet om waar je klanten zitten. Je interne AI-tooling valt eronder, ook al is geen enkele klant Europees.

Bedrijf buiten de EU, personeel in de EU. Jouw gebruik van AI op die werknemers is activiteit als gebruiksverantwoordelijke die mensen in de Unie raakt. HR-tooling is de gebruikelijke trigger - en het is ook het gebied van bijlage III met de zwaarste verplichtingen. Details over HR.

Persoonsgegevens uit de EU verwerken maar de output elders gebruiken. Dit is waar de AI-verordening en de AVG uit elkaar lopen. De AVG volgt de persoonsgegevens. De AI-verordening volgt het systeem, de markt en de output. Je kunt volledig binnen het bereik van de AVG vallen en buiten de AI-verordening, of omgekeerd. De vertaalslag, voor privacyteams.

Aanbieders van hoogrisicosystemen van buiten de EU hebben iemand in de Unie nodig

Op grond van artikel 22 moet een aanbieder die in een derde land is gevestigd, bij schriftelijk mandaat een in de Unie gevestigde gemachtigde aanwijzen voordat hij een hoogrisico-AI-systeem op de markt van de Unie aanbiedt. De gemachtigde houdt de documentatie, werkt samen met de autoriteiten en kan het mandaat beëindigen als de aanbieder in strijd met zijn verplichtingen handelt.

Er geldt een parallelle eis voor aanbieders van AI-modellen voor algemene doeleinden uit derde landen op grond van artikel 54.

Dit is de verplichting die teams van buiten de EU als laatste ontdekken, omdat ze administratief is en niet technisch - en het is een voorwaarde voor markttoegang, geen formaliteit die je achteraf inhaalt. Ze geldt alleen als iets wat je uitlevert echt hoog risico is, en dat is het vaststellen waard voordat je op zoek gaat naar een gemachtigde.

Wat er werkelijk buiten het toepassingsgebied valt

De uitsluiting voor opensource is degene waarop het vaakst te ruim een beroep wordt gedaan. Een model onder een permissieve licentie uitbrengen stelt het niet vrij als het als hoogrisicosysteem in gebruik wordt gesteld, als het een verboden praktijk raakt, of als de transparantieplichten uit artikel 50 gelden.

Binnen het toepassingsgebied vallen is niet hetzelfde als belast zijn

Dit is het stuk dat verloren gaat. Toepassingsgebied en risiconiveau zijn aparte vragen, en vrijwel elk bedrijf van buiten de EU dat over het eerste in paniek raakt, ontdekt dat het tweede weinig vraagt.

De meeste SaaS-bedrijven van buiten de EU die eronder vallen, blijken aanbieder van systemen met beperkt of minimaal risico. Wat dat in de praktijk betekent: openbaarmaking op grond van artikel 50 als je product met gebruikers converseert, geletterdheid op grond van artikel 4 voor je personeel, en een toets aan artikel 5. Hoofdstuk III - conformiteitsbeoordeling, CE-markering, registratie in de EU-databank - geldt alleen als iets wat je uitlevert echt hoog risico is op grond van bijlage III.

Het resultaat dat er voor een bedrijf van buiten de EU werkelijk toe doet, is een gedateerd schriftelijk standpunt: welke van je systemen binnen het toepassingsgebied vallen, op grond van welke bepaling van artikel 2, op welk risiconiveau, en wat daaruit volgt. Dat is wat inkoopafdelingen van Europese ondernemingen vragen, en het is meestal een dag werk in plaats van een complianceprogramma.

Het territoriale toepassingsgebied wordt door artikel 2 beslecht op de feiten van jouw inzet, niet door waar je servers staan. Hosting in de VS haalt je er niet uit, en hosting in de EU zet je er niet in. De gratis check loopt eerst door de gronden van artikel 2 voordat ze naar het risiconiveau kijkt, want als het toepassingsgebied misgaat, gaat alles daarna ook mis.